فراتر از یک جلد؛
خلق عمق معماری در بستهبندی دیوان حافظ (پروژه PZH14)
در طراحی بستهبندی برای آثار فاخر ادبی همچون دیوان حافظ، چالش اصلی طراح، انتقال روحِ اثر به کالبد فیزیکی است. در پروژه PZH14، ما در تیم سناپک از مفهوم سنتی «جعبه» فاصله گرفته و به سمت خلق یک «اینستالیشن بصری» حرکت کردیم تا این پروژه ی بستهبندی را از یک محافظ ساده به یک مدیوم هنری ارتقا دهیم.
۱. تکنیک دایوراما (Diorama) و ایجاد پرسپکتیو واقعی
بارزترین ویژگی این پروژه، استفاده از تکنیک Diorama (خلق صحنه سهبعدی در فضای محدود) برای بازسازی آرامگاه حافظ است.
- مهندسی لایهها: در این ساختار، تصویر حافظیه به صورت چندین لایه مجزا طراحی و با فواصل محاسباتی روی هم قرار گرفته است. این لایهبندی باعث میشود مخاطب با تغییر زاویه دید، یک پرسپکتیو واقعی و عمق فیزیکی را در میان ستونها و گنبد بنا تجربه کند.
- قاببندی هنری: لایه فوقانی جعبه مانند یک پنجره یا رواق عمل میکند که محتوای سهبعدی را در بر گرفته است. این ساختار باعث میشود محصول نهایی فراتر از یک جعبه کتاب، به عنوان یک اثر هنری رومیزی و دکوراتیو ایفای نقش کند.
۲. آناتومی هاردباکس و ساختار کلاسیک
ساختار اصلی این پروژه بر پایه یک هاردباکس دو تکه با طراحی نیمتلسکوپی بنا شده است.
- کنتراست بصری :درب جعبه به گونهای طراحی شده که بخشی از بدنه زیرین (با رنگ قهوهای تیره) نمایان بماند. این اختلاف سطح و رنگ، به جعبه وقار و سنگینی لازم برای یک کتاب مرجع ادبی را میبخشد.
- پوشش بافتدار: استفاده از متریال کاغذ با بافت برجسته ی ریز در لایه رویی ( و قاب طرح ) ، حس لمس (Tactile sense) خوشایندی ایجاد کرده که با ماهیت کلاسیک و نسخ خطی قدیم همخوانی کامل دارد.
