وقتی بسته‌بندی بخشی از هویت محصول می‌شود
( تاثیر بسته بندی صادراتی صنایع دستی اصفهان بر میزان موفقیت در بازارهای جهانی)
صنایع دستی اصفهان تنها مجموعه‌ای از کالاهای تزئینی یا کاربردی نیستند؛ هر قطعه از میناکاری، خاتم‌کاری، قلم‌زنی، فیروزه‌کوبی، پارچه‌های سنتی، آثار چوبی و دیگر هنرهای این شهر، حامل بخشی از تاریخ، فرهنگ و زیبایی‌شناسی ایران است. همین ویژگی باعث می‌شود که در بازارهای خارجی، ارزش یک محصول صنایع دستی صرفاً از مواد اولیه، ابعاد یا حتی زمان صرف‌شده برای تولید آن ناشی نشود. بخش قابل‌توجهی از ارزش محصول به «داستان»، «هویت فرهنگی» و «برداشت مخاطب از اصالت آن» وابسته است.
اصفهان در شبکه شهرهای خلاق یونسکو در حوزه صنایع دستی و هنرهای مردمی قرار دارد و یونسکو از فعالیت تخصصی هنرمندان این شهر در ده‌ها رشته مختلف صنایع دستی و وجود هزاران کارگاه مرتبط با این حوزه یاد می‌کند. بنابراین ظرفیت اصفهان برای تبدیل‌شدن به یکی از برندهای شناخته‌شده صنایع دستی در بازار جهانی، فقط یک ظرفیت هنری نیست؛ بلکه یک فرصت اقتصادی و صادراتی جدی در حوزه صادرات صنایع دستی محسوب می‌شود. اما در بازار صادراتی یک مسئله مهم وجود دارد: محصول باکیفیت الزاماً محصول موفقی در بازار بین‌المللی نیست.
پیش از آنکه خریدار خارجی بتواند کیفیت یک اثر قلم‌زنی، ظرافت یک قطعه خاتم یا دقت یک محصول فیروزه‌کوب را ارزیابی کند، با تصویر کلی محصول مواجه می‌شود؛ تصویری که بسته‌بندی، رنگ، فرم، تایپوگرافی، نقوش، متریال و نحوه ارائه آن را شکل می‌دهد. در نتیجه، بسته‌بندی در صادرات صنایع دستی از یک پوشش محافظ فراتر می‌رود و به بخشی از خود محصول تبدیل می‌شود.
به‌خصوص درباره صنایع دستی اصفهان، یکی از مؤثرترین رویکردها برای ایجاد یک هویت بصری قدرتمند، ترکیب نقوش اصیل ایرانی با ساختار مدرن و لوکس هاردباکس است. در چنین رویکردی، طراحی بسته‌بندی صادراتی نه کاملاً سنتی است که برای بازار جهانی قدیمی و غیرمعاصر به نظر برسد و نه آنقدر مینیمال و بین‌المللی طراحی می‌شود که هویت ایرانی محصول در آن از بین برود. ترکیب این دو جهان، یعنی اصالت ایرانی و ساختار مدرن، می‌تواند بسته‌بندی صادراتی صنایع دستی اصفهان را از یک کالای سنتی به یک کالای فرهنگی پریمیوم با قابلیت عرضه و رقابت در بازار جهانی تبدیل کند.
